Παραιτήθηκε ο βουλευτής της Λάρισας, αναπληρωτής τομεάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης της ΝΔ, Μάξιμος Χαρακόπουλος, επικαλούμενος λόγους συνείδησης για τις εξελίξεις γύρω από το Αγροτικό.

Τον καμάρωσα για την αποφασιστικότητά του αλλά με προβλημάτισε η στάση του. Τον θεωρώ παλικάρι γι αυτό που έκανε αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι εγκρίνω την απόφασή του. Με γοήτευσε «φιλοσοφικά» η πράξη του αλλά με έβαλε σε πολύ μεγάλες σκέψεις γύρω από τις ποικίλες επιπτώσεις της. Γιατί ο Μάξιμος μπορεί να είναι ένας θαρραλέος, νέος άνθρωπος, όπως λέει ο ίδιος «γιος βιοπαλαιστή αγρότη που υφίσταται τις συνέπειες από την εφαρμογή των αλχημειών που εισήγαγε στη διαχείριση του βαμβακιού η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Γεωργίας» αλλά είναι και ένα μέλος μιας ομάδας, μιας πολιτικής, κομματικής και κοινοβουλευτικής ομάδας που αποτελείται στα σίγουρα από αυτόνομα και ανεξάρτητα άτομα αλλά που υπόκειται και σε κάποιους κανόνες. Η τήρηση των οποίων χρειάζεται επίσης συνείδηση.

Φυσιολογικά με προβλημάτισε – και σίγουρα όχι μόνον εμένα- η απόφαση του βουλευτή να παραιτηθεί από τη θέση του αναπληρωτή τομεάρχη Αγροτικής Ανάπτυξης και φυσιολογικά σκέφτηκα: « Πως θα το εκμεταλλευτεί τώρα αυτό το γεγονός η αντιπολίτευση;» Κι ακόμα: « Και τι θα γίνει αν αρχίσουν και παραιτούνται από τις όποιες θέσεις τους και άλλοι τομεάρχες και αναπληρωτές τομεάρχες;» Και προχώρησα: « Κι αν επικαλεστούν λόγους συνείδησης και άλλοι απλοί βουλευτές των οποίων οι απόψεις δεν ακούγονται ή δεν γίνονται δεκτές;».
Διότι μη μου πείτε ότι συνείδηση και φιλότιμο έχει μόνο ο φίλος Μάξιμος. Κι άλλοι έχουν. Πολλοί. Για να μην πω, όλοι. Τι θα γίνει τώρα; Θ αρχίσουμε να παραιτούμεθα κάθε φορά που θα ξεσπά μια κρίση; Γιατί μπορεί ο Μάξιμος να είναι γιός βιοπαλαιστή αγρότη, ο –ας πούμε-  Γιάννης όμως είναι γιός ψαρά ή φούρναρη ή μικροβιολόγου ή καθηγητή κι εγώ είμαι γιός ηθοποιού που δεν τιμήθηκε ούτε εν ζωή, ούτε μετά θάνατον και σήμερα –αν ζούσε- θα υφίστατο κι αυτός τις συνέπειες από την εφαρμογή των αλχημειών που εισήγαγαν στη διαχείριση του Πολιτισμού οι προηγούμενες ηγεσίες  του Υπουργείου Πολιτισμού.
Το θέμα είναι ένα και το αυτό. Ο φιλότιμος και συνεπής Μάξιμος Χαρακόπουλος αδυνατεί – όπως δηλώνει-  να κατανοήσει « όπως και χιλιάδες άλλοι παραγωγοί, την εμμονή του υπουργείου να μη δοθεί λύση στο πρόβλημα των αδιάθετων βαμβακιών».  Και για λόγους συνείδησης, υποβάλλει την παραίτησή του λέγοντας ότι το κάνει « ελπίζοντας ότι η πράξη μου αυτή θα αποτελέσει καμπανάκι για την ακολουθούμενη πολιτική».
Επαναλαμβάνω ότι τον τιμώ για το κουράγιο, τη λεβεντιά και την αποφασιστικότητά του και αντιλαμβάνομαι τις πιέσεις τις οποίες δέχτηκε όλο αυτό το χρόνο από τους – δικαίως διαμαρτυρόμενους- αγρότες. Ωστόσο μια παραίτηση αυτή τη στιγμή της κρίσης, είναι κάτι που «σηκώνει» πολύ συζήτηση.
 Εγώ δεν είμαι βουλευτής Λάρισας και δεν αντιμετωπίζω «στο πετσί μου» την κρίση για το βαμβάκι. Είμαι όμως βουλευτής Α΄. Αθηνών και αντιμετωπίζω στο δικό μου πετσί τα δικά μου, έντονα και πιεστικά τοπικά προβλήματα. Γιατί μπορεί οι πολίτες της Αθήνας να μην έχουν βαμβάκι να πουλήσουν, έχουν όμως παιδιά που πάνε σε υποβαθμισμένα σχολεία, ασθενείς που ταλαιπωρούνται σε ανοργάνωτα νοσοκομεία, συνταξιούχους που δεν μπορούν να ζήσουν με τη σύνταξή τους, πολίτες που πεθαίνουν καθημερινά από το καυσαέριο και δεν έχουν πού να περπατήσουν. Ούτε γι αυτούς δόθηκε λύση. Ακόμα. Μπορεί να μην κατέβηκαν με τρακτέρ στους δρόμους, οργανώνουν όμως και αυτοί τη δική τους αντίδραση αν δεν αντιμετωπίσουμε και δεν λύσουμε τα προβλήματά τους. Τα οποία δεσμευτήκαμε ότι θα λύσουμε.
Το παλαίβουμε. Όσο μπορούμε. Κι έχουμε κι εμείς και συνείδηση και φιλότιμο.