Άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντάρα στην SCORE

Η είδηση είναι πολύ απλή και πολύ σαφής: Την τρίτη μεταγραφή τερματοφύλακα στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο πραγματοποίησε ο ΠΑΟΚ. Ο «δικέφαλος του βορρά» απέκτησε τον Χρήστο Λαμπάκη, ο οποίος είχε λύσει κοινή συναινέσει το συμβόλαιό του με τον Αρη. Οι Θεσσαλονικείς έχουν επίσης αποκτήσει τους τερματοφύλακες Ανδριόπουλο και Φερναντέζ. Ο ΠΑΟΚ έχει πλέον επτά τερματοφύλακα, εάν στους προαναφερθέντες προστεθούν οι Ατματσίδης, Τοχούρογλου, Πουρλιοτόπουλος και Βασιλειάδης!

Εντάξει, εντάξει, το να έχει μια ομάδα επτά τερματοφύλακες είναι ακραία υπερβολή και για να συμβεί κάτι τέτοιο, κάτι άλλο συμβαίνει που δεν το ξέρουμε ή δεν το ξέρουμε ακόμη. Ωστόσο, δείχνει από τη μια πλευρά το πόσο νευραλγική και κρίσιμη είναι η θέση του τερματοφύλακα για μια ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και από την άλλη, το πόσο επισφαλής είναι αυτή η θέση.

Θυμηθείτε ότι ο Ολυμπιακός πάσχει στη θέση του τερματοφύλακα από τότε που ο Ελευθερόπουλος ΔΕΝ είναι ο εαυτός του. Θυμηθείτε ότι πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΙ τερματοφύλακες έχουν περάσει πολύ λίγοι και από το Ελληνικό και από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Και θυμηθείτε ότι δεκαπέντε σωτήριες επεμβάσεις να έχει κάνει ένας γκολκήπερ, στους οπαδούς θα μείνει η πίκρα ενός «κοροιδίστικου» γκολ που δέχτηκε.

Θα μου πείτε: Μα τόση επάρκεια έχει στις άλλες γραμμές του ο ΠΑΟΚ και αγοράζει συνέχεια τερματοφύλακες; Όχι βέβαθια. Γι αυτό άλλωστε σας είπα στην αρχή ότι «κάτι» συμβαίνει που θα πρέπει σύντομα να μάθουμε. Ωστόσο, θυμηθείτε τα αυτά που λέμε τώρα μόλις αισθανθείτε έτοιμοι να αποδοκιμάσετε τον τερματοφύλακα της ομάδας σας για μια αποτυχημένη έξοδο, μια «όμα» ένα  «κοροιδίστικο» γκολ. Σκεφτείτε ότι για να αισθανθείτε σίγουροι για την ομάδα, πρέπει πρώτα να εκτιμάτε τον τερματοφύλακά σας. Και να μην τον αποδοκιμάζετε, ιδίως εάν δεν είστε σίγουροι ότι από …πίσω του υπάρχουν άλλοι 2-3 ισάξιοι.